7. گياهشناسي رومي و هلنيستي. بزرگترين گياهشناس عصر ديوسكوريدس بود، ولي از او در فقرهٴ آتي مربوط به طب سخن خواهيم گفت. كولو مِ-لاي اسپانيايي رسالهاي در كشاورزي نوشت. پامفيلوس يوناني يك واژهنامهٴ گياهي تدوين كرد.
8 . جغرافياي رومي، هلنيستي و چيني. در حوالي همين ايام دو مسافرت مهم صورت گرفت: دريانوردي در درياي اريتره، كه از آن گزارشي به زبان يوناني داريم و پويش نيل عليا (تا عرض 9 درجهٴ شمالي) كه در ايام نرون صورت گرفت و به وسيلهٴ پليني وسنكا به اختصار گزارش شده است. در زمان دوميتيان (81 تا 96) ديونوسيوس راهنما توصيف جهان را به شعر يوناني نوشت. اين منظومه ارزش علمي ناچيزي دارد، ولي در قرون وسطي از منابع مهم معلومات جغرافيايي به شمار ميرفت.
پانكوي مورخ در تاريخ سلسلهٴ هان قديم جغرافياي چين را بهطور مشروح و دقيق نوشت، همراه با اطلاعاتي دربارهٴ ملل بيگانه.
9. طب هلنيستي. بزرگترين پزشك عصر ديسقوريدس پزشك نظامي بود كه در حوالي نيمهٴ قرن برآمد. رسالهٴ بزرگ او در ادويهٴ مفرده كه حاوي توصيف تقريباً 600 گياه است، در حدود پانزده قرن به صورتهاي مختلف به عنوان معياري براي كتابهاي درسي در اين موضوع باقي ماند.
آتنايوس آتاليايي مكتب طبي پنوماتيك را در روم بنيان نهاد، و آگاتينوس موجب گسترش آن شد. دموستنس بخشايشدوست رسالهاي در بيماريهاي چشم نوشت كه تأثير عميقي به جاي گذاشت، و رسالهٴ ديگري در بيماريهاي كودكان كه تنها رسالهٴ در نوع خود در زمان قديم بود. آندروماخوس مهتر و آندروماخوس كهتر (پدر و پسر)، داموكراتس و گزنوكراتس آفروديسي به داروها توجه خاصي داشتند. برعكس، هرودوتوس و تسالوس متعلق به مكتب اصولي (متوديست) كوشيدند تا نظريات عمومي مربوط به آسيبشناسي را گسترش دهند. بسياري از اين پزشكان در روم كار ميكردند، و بسياري از اينان مراجعان رومي داشتند، ولي جالب است كه همهشان يوناني بودند و آثار همهشان به يوناني نوشته شده بود.
10. تاريخنويسي يهودي، رومي و چيني. يوسف فلاوي، مورخ يهودي، دربارهٴ تاريخ و قدمت قوم خويش آثار مهمي به زبان يوناني نوشت. از طريق نوشتههاي اوست كه قطعاتي از آثار مانتون و بروسوس به دست ما رسيده است. معاصر جوانترش تاكيتوس، يكي از بزرگترين مورخان همهٴ اعصار، آثار فراواني به جاي گذاشت كه نه تنها براي تاريخ روم بلكه براي تاريخ قديم كشورهاي مختلف اروپا داراي ارزش است.
مورخ بزرگ چيني پانكو، كه در سال 92 درگذشت، تاريخ سلسلهٴ هان قديم (دومين تاريخ از تواريخ بيست و چهارگانهٴ سلسلهها) را نوشت كه در عين حال حاوي گاهنامهٴ اعصار قديم و فهرستي از كتابهايي است كه تا زمان او تأليف شده است.